Liefs, Sofia

dank je dat je me altijd doet aarden.

In jou lijkt alles
zich stiekem te ontvouwen

Een verlegen zonnestraal
licht dat zacht doorzet
harde stenen warm omarmt
met groene blaadjes speelt

Voetstappen en gezang
van vroege vogels
wolken van vliegtuigstaarten
in een blauwe lucht

In jou komt alles samen
waar ik naar verlangd heb
-zowel hier als toen-

In jou vind ik
elke versie van mezelf
weer terug.

Liefs,
Sofia

bedankt om grootsheid
zo relatief te maken.

Om zo bescheiden te stralen
om met jullie fonkeling
helderheid te verraden
om me even te doen stilstaan
bij het opmerken
van de kleine dingen
die als een ontwaking voelen
misschien zelfs als een vlam
die heel klein is
maar hoopt
als een heuse brand te woeden.

Niet om te verwoesten
niet om te ontwrichten
maar om te verwarmen en te verlichten
om wild te dansen
om te bekoren
en om te zwichten.

Liefs,
Sofia

dank je dat je zo te ver gaat.

Dat je slapende honden wakker maakt
en zin in Revolutie.

Liefs,
Sofia

Dank je dat je terug knipoogt.

Als je zo feestelijk versierd
in de schijnwerpers van kerstlichtjes
staat te stralen
door hordes van bewonderaars omcirkeld

en je stiekem omdraait
naar me toe
en mij die blik geeft
van een oude minnaar
die onze geheimen herdenkt

dan komen ze weer terug
onze momenten samen
en jouw geheime plekjes
die ik heb mogen zien
en mijn verwarde wandelingen
die jij alleen mocht meemaken

en glimlach ik trots en dankbaar
en vertrouw ik je toe
aan de lieve thuisblijvers
en betoverde voorbijgangers
en trouwe oude minnaars net als ik
met altijd een zwak voor jou.

Straal mooi verder, Amsterdam,
tot gauw!

Liefs,
Sofia

dank je voor alle stilte en beroering.
Voor alle leven,
werkelijk beleefd of in gedachte.

Dank je dat jouw witte planken
als een zwart gat
alle herinneringen opzuigen
en toneel worden
voor de dans
van weemoed en buikvlinders
liefdesverdriet en dankbaarheid
en een ongeduldig hart
als tromgeroffel
dat even op adem komt
en zich klaar maakt
om overweldigende dromen
te gaan vieren.

Liefs,
Sofia

dank je dat je zo betoverend bent.
 
Dat je het me zo moeilijk maakt 
om van al je gezichten 
het mooiste te kiezen.

De stilte van de wind die is gaan liggen, 
de stilte van de Amsterdamse nacht
als ik zo langs een gracht fiets.

De stilte van de fluisterende gedachten, 
de rustgevende, 
de oorverdovende stilte.

De stilte die ongemakkelijk maakt,
de intieme, 
de stilte van in elkaar opgaan.

De stilte van de buurman die stopt met boren
op zaterdag ochtend,
de stilte van de telefoon die maar niet gaat.

De stilte van verlichting, transcendentie,
de stilte voor de storm,
met smart verwacht.

Liefs,
Sofia

dank je dat je zo fijn bent
om in te schuilen.

Als de wereld even
koud is
of vreemd.

Liefs,
Sofia