dank je dat je een hele wereld
in je schuil houdt.

Je kleine rariteiten,
je grote dromen,
je vreemde woorden,
je mooie onvolkomenheden.

De manier waarop 
je je lepel vast houdt,
waarop je je ogen rolt
voordat je spreekt.

De verhalen die je
tussen neus en lippen door
over jezelf vertelt.
De verhalen die je
tussen de regels door
van mijn geratel leest.

Hoe je wakker wordt
en hoe je kijkt als je lacht
en als je je verveelt.

Hoe je mij raakt.
En mij in je wereld binnen laat.
En hoe je mij verandert.
Dat is mooi.

Liefs, 
Sofia