dank je dat je in mijn buik zit
en in mijn borst,
niet in mijn hoofd.
Want zij onthouden wel,
zij leren.

Dat je niet komt door denken
maar door doen.
Ook al zou ik het anders willen.

Dat je lessen aantrekt.
Keer op keer.
Totdat mijn lijf getemd is.
Het ultieme offer
aan jou.

Ben je mij nu goed gezind?
Heb ik nu wel geleerd?
Blijf je bij mij?
En breng je me nu mijn geluk?

Liefs,
Sofia