bedankt dat jullie zo vastbesloten en optimistisch zijn. Dat jullie geen glazen halfvol dromen, maar overlopen overwinningsbekers. Dat jullie nooit opgeven. Net kleine jochies die hun geschaafde knieën schoonvegen, die ene traan en natte neus met hun mouw, en voor je het weet weer op hun fietsje staan. Een tikje kinderlijk naïef dus. Zo af en toe een beetje bang. Maar nog meer dapper. Liefs, Sofia
dank je dat je lessen zo hard binnen laat komen.
Dat je de trots van hardleers zijn
in al haar kinderlijkheid ontbloot.
En weemoedigheid om het Toen
en stiekeme hoop op de Morgen,
net twee ruziënde kinderen
in één kamer duwt
en dwingt
lief met elkaar te spelen.
Liefs, Sofia
dank je dat je de urgentie van verandering zo overduidelijk maakt.
Liefs,
Sofia
bedankt dat jullie zo strijdlustig zijn.
Zo salient, zo krachtig,
één voor één.
Dat jullie lastig zijn
om te verdragen
En lastig uit te leggen.
En toch koppig zij aan zij
blijven vechten
En harmonie zo
een opwindend schouwspel wordt.
Liefs,
Sofia
dank je dat je een onverwachte glimlach tovert. Ik weet niets van jou. Niet de kleur van jouw haar, niet hoe je je ogen dicht knijpt als je zingt. Maar de onbezonnenheid in je stem is om gelukkig van te worden. Ik wens je een mooi leven toe! Liefs, Sofia
dank je dat je weet wat goed voor me is.
Dat je je niet laat imponeren
door mijn spanningsdrang
maar thuis komen
zaligmakend maakt.
Liefs,
Sofia
dank je dat je zo onmogelijk bent
om te negeren.
Als je je zo aan mij opdringt,
in het begin nog onverklaarbaar,
twijfel ik niet meer.
En weet ik zeker wat het is
dat ik niet wil.
Liefs,
Sofia
dank je dat je niet bestaat.
We kunnen lang discussiëren over wat ik met alle niet-toevalligheden doe, maar dat jij zonder te bestaan zoveel voor elkaar krijgt, is in ieder geval super knap!
Liefs,
Sofia
P.S. Ja, ik zal proberen om voorzichtig te zijn met wat ik wens
Liefs, Sofia 