Liefs, Sofia

bedankt dat jullie zo rommelig zijn.
En dat dit precies is 
wat jullie definieert.
En prachtig maakt.

Bedankt dat jullie rare sprongen springen, 
dat ik elke ochtend weer 
voor een verrassing sta.

Nee, ik kan mijn vingers 
er niet doorheen halen.
Ik heb geen grip op elk haar.
Niets is voorspelbaar, 
niets recht toe recht aan.

Maar alle keren dat ik jullie 
glad gestreken heb,
verlangde ik weer terug 
naar jullie charme.
Naar jullie reuring,
naar jullie rommelig bestaan.

Ik beloof die schoonheid nooit meer in twijfel te trekken.

Liefs,
Sofia

bedankt dat jullie herinneringen
zo tastbaar maken.

Geknipte nagels.
Een lepel vasthoudend,
of een ijshoorn.
Vingers gebogen naar elkaar.
Overblijfselen van tijd en belevingen,
in mijn hoofd en op mijn netvlies.
Gemaakt om een instrument te bespelen,
of om op mijn heup te rusten.
Met een toetsenbord als achtergrond
of verdwijnend in mij.
Sterk en zacht
jullie aanraking.

Ik vergeet niet.

Liefs,
Sofia

dank je dat je ruis dempt.

Dat je ruimte bent.
Een leeg canvas.
Voor gedachten.

Liefs,
Sofia

bedankt dat jullie zo raak zijn.

Dat jullie weigeren
om overschreeuwd te worden
door de muziek in mijn oren.
Weigeren
om overbelicht te raken
door de zonnestralen
door de boomtakken
tijdens mijn fietstocht.
Dat jullie als waarheid voelen.

Liefs, Sofia