Liefs, Sofia

bedankt dat jullie zo raak zijn.

Dat jullie weigeren
om overschreeuwd te worden
door de muziek in mijn oren.
Weigeren
om overbelicht te raken
door de zonnestralen
door de boomtakken
tijdens mijn fietstocht.
Dat jullie als waarheid voelen.

Liefs, Sofia

bedankt dat jullie
van een korte kruising van paden
zo iets bijzonders maken.
Dat jullie bevestigen
dat duur niet het criterium is,
maar impact.
Dat jullie een kleine stempel drukken
op mijn dag, op mijn leven.
Van kleine gestolen momenten
iets memorabels maken.

Jullie hadden daar ook niet kunnen staan,
zo opeens.
Of mijn blik kunnen negeren.
Maar in plaats daarvan keken jullie terug.
Echt keken.
Naar mij.
En vulden een anders leeg vacuum van tijd.
En maakten daarvan leven.
Worth living.

Bedankt dat jullie
zo onbedoeld en nonchalant
mij hebben laten stoppen,
heel even stil staan.
En dat ik door jullie weer geloof
dat het waar is.

Het geluk zit in de kleine dingen.

Liefs,
Sofia

dank je dat je in mijn buik zit
en in mijn borst,
niet in mijn hoofd.
Want zij onthouden wel,
zij leren.

Dat je niet komt door denken
maar door doen.
Ook al zou ik het anders willen.

Dat je lessen aantrekt.
Keer op keer.
Totdat mijn lijf getemd is.
Het ultieme offer
aan jou.

Ben je mij nu goed gezind?
Heb ik nu wel geleerd?
Blijf je bij mij?
En breng je me nu mijn geluk?

Liefs,
Sofia

bedankt dat jullie zo een fijne plek zijn voor de ziel.

Altijd in de spanning tussen
afscheid en anticipatie.
De spanning tussen
loslaten en dichterbij komen.
Die niet opgelost wordt, nooit.
Die niet bedoeld is
om opgelost te worden
maar de reis zinvol maakt.
De reis die nieuw en vertrouwd
samen brengt, vermengt.
De reis die verrijkt.
De reis die mijn longen vult.
De reis die nieuwe ogen geeft.

Liefs,
Sofia

dank je dat je zo van mij voelt.

Dat ik gestolen momenten
met jou mag delen.
Dat je me steeds
betoverd laat vertrekken.
Dat je me zo dicht bij huis
laat voelen,
maar mijn gedachten
ook zo ver brengt.
Dat je het thuis bent
van mijn favoriete bomen en kleuren,
licht, dromen en middagen.
En dat je oude mannetjes
fluisterend laat zingen
op je bankjes.

Liefs,
Sofia

bedankt dat jullie
mijn favoriete metafoor voor vrouwelijkheid zijn.

Dat jullie mij
niet op mijn tenen laten lopen
maar mijn groeidrang graag dragen.
Zelfverzekerd en gedurfd
en van zich laten horen
Iets boven het veilige
Iets boven jezelf uitstijgen,
verder reiken.
En dat er iemand naast je staat
die dan nog groot blijft
net iets groter.
Die je groei aankan
sterker nog, die dat verwelkomt.
Omdat hij dan ook
rechtop kan blijven staan.

Liefs,
Sofia