dank je dat je zo van mij voelt.
Dat ik gestolen momenten
met jou mag delen.
Dat je me steeds
betoverd laat vertrekken.
Dat je me zo dicht bij huis
laat voelen,
maar mijn gedachten
ook zo ver brengt.
Dat je het thuis bent
van mijn favoriete bomen en kleuren,
licht, dromen en middagen.
En dat je oude mannetjes
fluisterend laat zingen
op je bankjes.
Liefs,
Sofia
bedankt dat jullie
mijn favoriete metafoor voor vrouwelijkheid zijn.
Dat jullie mij
niet op mijn tenen laten lopen
maar mijn groeidrang graag dragen.
Zelfverzekerd en gedurfd
en van zich laten horen
Iets boven het veilige
Iets boven jezelf uitstijgen,
verder reiken.
En dat er iemand naast je staat
die dan nog groot blijft
net iets groter.
Die je groei aankan
sterker nog, die dat verwelkomt.
Omdat hij dan ook
rechtop kan blijven staan.
Liefs,
Sofia
bedankt dat jullie zo irritant zijn. Lekker, overal iets positiefs van maken. Ik zal jullie iets vertellen. Soms ben ik helemaal niet zo positief. En al helemaal niet dankbaar. Soms is het allemaal gewoon even stom. En ik weet dat dat niet constructief is. En toch vind ik dat, soms, OK?! Dit is dan bij deze ook een Zeikbriefje. Niet omdat ik nou zo boos ben. Maar omdat ik er gewoon zin in heb. Om gewoon te balen dat ik niet krijg wat ik wil. En om daar gewoon even kinderachtig over te doen. Dus. Liefs, Ja, Ik
bedankt dat jullie
helemaal niet zo verrassend zijn.
Het wordt inderdaad tijd
om naar die schreeuwende
toekomst-voorspellende
stemmetjes in mijn hoofd
te luisteren
(om maar geen dure woorden te gebruiken
als intuïtie en gezond verstand)
Of gewoon tijd
to f*cking grow up.
Liefs,
Sofia
dank je dat je zo vernieuwend bent.
Dat je van hobbels
springplanken maakt.
En van drukketels
warme baden.
Liefs,
Sofia
dank je dat je tegelijk
zo luchtig en zo echt bent.
Dat je het leukste bent.
Dat je niet moet,
niet hoort,
niet verwacht wordt.
En daarom zo blij maakt.
Liefs,
Sofia
we weten allebei dat ik je niet mag. Ik zal er dus geen doekjes om winden.
Dank je dat je zo weer gaat.
Liefs,
Sofia
dank je dat je een hele wereld in je schuil houdt. Je kleine rariteiten, je grote dromen, je vreemde woorden, je mooie onvolkomenheden. De manier waarop je je lepel vast houdt, waarop je je ogen rolt voordat je spreekt. De verhalen die je tussen neus en lippen door over jezelf vertelt. De verhalen die je tussen de regels door van mijn geratel leest. Hoe je wakker wordt en hoe je kijkt als je lacht en als je je verveelt. Hoe je mij raakt. En mij in je wereld binnen laat. En hoe je mij verandert. Dat is mooi. Liefs, Sofia
