Zoeken

Liefs, Sofia

over de zaligheid van het alledaagse

Categorie

Bedankt

Lieve handen,

bedankt dat jullie herinneringen
zo tastbaar maken.

Geknipte nagels.
Een lepel vasthoudend,
of een ijshoorn.
Vingers gebogen naar elkaar.
Overblijfselen van tijd en belevingen,
in mijn hoofd en op mijn netvlies.
Gemaakt om een instrument te bespelen,
of om op mijn heup te rusten.
Met een toetsenbord als achtergrond
of verdwijnend in mij.
Sterk en zacht
jullie aanraking.

Ik vergeet niet.

Liefs,
Sofia

Lieve zondag ochtend,

dank je dat je ruis dempt.

Dat je ruimte bent.
Een leeg canvas.
Voor gedachten.

Liefs,
Sofia

Lieve vreemde gedachtenkronkels,

bedankt dat jullie zo raak zijn.

Dat jullie weigeren
om overschreeuwd te worden
door de muziek in mijn oren.
Weigeren
om overbelicht te raken
door de zonnestralen
door de boomtakken
tijdens mijn fietstocht.
Dat jullie als waarheid voelen.

Liefs, Sofia

Lieve woorden,

bedankt dat jullie zo ontoereikend zijn.

Jullie onmogelijkheid om Het verhaal te vertellen, is precies wat Het zo bijzonder maakt.

Liefs,
Sofia

Lief afscheid,

dank je dat je alles weer goed maakt.

Dat alles wat losgelaten wordt,
nooit meer afgepakt kan worden.
Dat alle onmogelijkheden van wat er was,
juist alles laten schitteren.
En alle herinneringen
een gouden randje dragen.

Liefs,
Sofia

Lieve willekeurige vreemden,

bedankt dat jullie
van een korte kruising van paden
zo iets bijzonders maken.
Dat jullie bevestigen
dat duur niet het criterium is,
maar impact.
Dat jullie een kleine stempel drukken
op mijn dag, op mijn leven.
Van kleine gestolen momenten
iets memorabels maken.

Jullie hadden daar ook niet kunnen staan,
zo opeens.
Of mijn blik kunnen negeren.
Maar in plaats daarvan keken jullie terug.
Echt keken.
Naar mij.
En vulden een anders leeg vacuum van tijd.
En maakten daarvan leven.
Worth living.

Bedankt dat jullie
zo onbedoeld en nonchalant
mij hebben laten stoppen,
heel even stil staan.
En dat ik door jullie weer geloof
dat het waar is.

Het geluk zit in de kleine dingen.

Liefs,
Sofia

Lieve wijsheid,

dank je dat je in mijn buik zit
en in mijn borst,
niet in mijn hoofd.
Want zij onthouden wel,
zij leren.

Dat je niet komt door denken
maar door doen.
Ook al zou ik het anders willen.

Dat je lessen aantrekt.
Keer op keer.
Totdat mijn lijf getemd is.
Het ultieme offer
aan jou.

Ben je mij nu goed gezind?
Heb ik nu wel geleerd?
Blijf je bij mij?
En breng je me nu mijn geluk?

Liefs,
Sofia

Lieve treinen,

bedankt dat jullie zo een fijne plek zijn voor de ziel.

Altijd in de spanning tussen
afscheid en anticipatie.
De spanning tussen
loslaten en dichterbij komen.
Die niet opgelost wordt, nooit.
Die niet bedoeld is
om opgelost te worden
maar de reis zinvol maakt.
De reis die nieuw en vertrouwd
samen brengt, vermengt.
De reis die verrijkt.
De reis die mijn longen vult.
De reis die nieuwe ogen geeft.

Liefs,
Sofia

Site gebouwd met WordPress.com.

Omhoog ↑