dank je dat je mij verdraagt.
Als ik na lange ontdekkingstochten
rondzwervingen van hoofd en lijf
weer moe en ontaard,
verward
naar jou terug sluip,
Als ik met benen opgevouwen
en rode wangen
nog van de spanning en betovering,
verwondering,
onder je vleugels kruip,
Begrijp jij mij.
Omvat jij mij.
En voelen alle avonturen weer ver weg
En Ik in jou weer zo dichtbij.
Liefs,
Sofia
bedankt dat jullie zo helder zijn.
Dat jullie daar opeens staan,
in een paar ogen
grote pupillen.
Mij stil aanstarend
met zo veel rust
en alle wijsheid in pacht.
Voorlezend uit mijn gedachten
terwijl illusies vatten vlam.
Als jullie niet zo confronterend waren,
zou ik me best gevleid voelen.
Maar gelukkig.
Jullie zijn zo helder als het kan.
Liefs,
Sofia
dank je dat je van alles sense maakt.
Dat je nooit perfect bent
maar altijd het juiste antwoord.
Nooit de oplossing,
maar de speurtocht zelf.
Nooit helemaal te vatten,
maar altijd daar.
In één vorm of een ander.
Liefs,
Sofia
bedankt voor jullie stille kracht.
Steeds als ik mezelf
jullie weer hoor vertellen,
verspringt er iets
in mij.
En voel ik mijn wenkbrauw
omhoog gaan.
Heb ik jullie zojuist bedacht?
Of verzinnen jullie mij?
Iedere keer als jullie
onopgemerkt maar zuiver
weer met mijn woorden aan de haal gaan?
Liefs,
Sofia
dank je dat je je zo als een zaadje
in mijn hoofd hebt gepland.
Dat je groeit en bloeit,
ook zonder mijn groene vingers.
Dat je wortels trekt
in mijn ontdekkingsdrang,
mijn ongeduld en onrust.
Van mijn onwetendheid
en voorliefde voor mysterie
voedsel maakt.
En met al je geuren en kleuren
mij steeds verwonderd
bij je houdt.
Liefs,
Sofia
dank je dat je me geen domme dingen laat doen.
Liefs,
Sofia
bedankt dat jullie zo verhelderend zijn.
Dat jullie elke keer weer
de juiste vragen stellen.
En dat er elke keer weer
een nieuw uitroepteken bij komt.
Liefs,
Sofia
dank je dat je niet wacht totdat mijn wekker gaat.
Je hebt helemaal gelijk, jij mag wel ongeduldig zijn!
En 5.30 is een uitstekende tijd voor ongeduld.
Liefs,
Sofia
Liefs, Sofia 