dank je dat je je zo als een zaadje
in mijn hoofd hebt gepland.
Dat je groeit en bloeit,
ook zonder mijn groene vingers.
Dat je wortels trekt
in mijn ontdekkingsdrang,
mijn ongeduld en onrust.
Van mijn onwetendheid
en voorliefde voor mysterie
voedsel maakt.
En met al je geuren en kleuren
mij steeds verwonderd
bij je houdt.
Liefs,
Sofia
dank je dat je me geen domme dingen laat doen.
Liefs,
Sofia
bedankt dat jullie zo verhelderend zijn.
Dat jullie elke keer weer
de juiste vragen stellen.
En dat er elke keer weer
een nieuw uitroepteken bij komt.
Liefs,
Sofia
dank je dat je niet wacht totdat mijn wekker gaat.
Je hebt helemaal gelijk, jij mag wel ongeduldig zijn!
En 5.30 is een uitstekende tijd voor ongeduld.
Liefs,
Sofia
bedankt dat jullie zo vastbesloten en optimistisch zijn. Dat jullie geen glazen halfvol dromen, maar overlopen overwinningsbekers. Dat jullie nooit opgeven. Net kleine jochies die hun geschaafde knieën schoonvegen, die ene traan en natte neus met hun mouw, en voor je het weet weer op hun fietsje staan. Een tikje kinderlijk naïef dus. Zo af en toe een beetje bang. Maar nog meer dapper. Liefs, Sofia
dank je dat je lessen zo hard binnen laat komen.
Dat je de trots van hardleers zijn
in al haar kinderlijkheid ontbloot.
En weemoedigheid om het Toen
en stiekeme hoop op de Morgen,
net twee ruziënde kinderen
in één kamer duwt
en dwingt
lief met elkaar te spelen.
Liefs, Sofia
dank je dat je de urgentie van verandering zo overduidelijk maakt.
Liefs,
Sofia
Liefs, Sofia 